การยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลย เป็นหลักการใหญ่ที่ระบบยุติธรรมทั้งโลกนี้ใช้กัน คือหลักการที่เรียกว่า ‘หลักการพิสูจน์จนสิ้นความสงสัยตามสมควร’ (Beyond a Reasonable Doubt) ซึ่งในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 ของไทย ได้บัญญัติ ความว่า ” มาตรา ๒๒๗ ให้ ศาล ใช้ดุลพินิจ วินิจฉัย ชั่งน้ำหนัก พยานหลักฐาน ทั้งปวง อย่า พิพากษาลงโทษ จนกว่าจะแน่ใจว่า มีการกระทำผิดจริง และ จำเลย เป็นผู้กระทำ ความผิดนั้น
            เมื่อมีความสงสัยตามสมควรว่า จำเลย ได้กระทำผิด หรือไม่ ให้ยกประโยชน์ แห่งความสงสัยนั้น ให้แก่ จำเลย ” ‘ความยุติธรรม’ ในกระบวนการยุติธรรม ยึดถือ หลักการที่ว่า -การปล่อยคนผิดร้อยคน (เพราะหาหลักฐานยืนยันความผิดไม่ได้) ดีกว่าจับผู้บริสุทธิ์คนเดียวมาลงโทษ จะพิสูจน์อย่างไรว่าคนที่จะถูกลงโทษนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์หรือไม่?